บทที่ 19 การยุติการสนทนา 
(Ending Conversation) 
ในบางสถานการณ์เราอาจเกิดความจำเป็นต้องยุติการสังสรรค์หรือการสนทนาลงด้วยสาเหตุต่างๆ อาทิ มีนัดกับผู้อื่น ต้องรีบไปทำกิจธุระสำคัญ ต้องเดินทางไกล ฯลฯ ดังนั้นเราจำเป็นจะต้องมีคำอธิบายและคำพูดขอตัว เพื่อใช้สื่อให้ผู้ฟังทราบและไม่หลงเข้าใจผิดว่าอาการกระสับกระส่ายของเราหมายถึงไม่ต้องการสนทนากับเขา คำพูดที่แสดงให้เห็นว่าเราต้องการยุติการสนทนา ได้แก่ 

I really must be going/leaving. 
I really should be getting back home/to work. 
I think I really should be going. 
I’ve got to be going now. 
I must get back to work. 
I’d better be moving/going/getting on my way. 
I guess I ought to get back. 
I hope you don’t mind, but I’ve got to go now. 
I should be on my way. 
หากเกรงว่าผู้ฟังอาจจะยังไม่เข้าใจก็สามารถเพิ่มเติมเหตุผลของการขอตัวก่อนได้ เช่น 

It’s rather late, and I’ve got to get up early tomorrow. 
I’ve got a lot to do this afternoon/tomorrow. 
I have an appointment at เวลา. 
It’s a long drive back. 
It’s getting very late, and I’ve got an early morning meeting. 
ในกรณีที่คู่สนทนาได้แจ้งให้เราทราบถึงความจำเป็นที่จะขอยุติการสนทนา เราอาจตอบกลับไปตามที่โอกาสและสถานการณ์จะอำนวยดังนี้ 

Thank you for coming. 
It’s been (very) nice/interesting talking to you. 
We’ll have to get together (again) sometime. 
So I’ll see you again soon. 
I’d better let you go. 
I’d better not take up any more of your time. 
สถานการณ์ตัวอย่าง 

A: I really must be going. It’s rather late, and I’ve got an early morning meeting. 
B: Thank you for coming. We’ll get together again some time. 
A: I guess I ought to get back to the office. I’ve got a lot to do this afternoon. 
B: I’d better let you go. So I’ll see you again soon, I hope.